Ομάδες της δεκαετίας | Μίλαν 2002-07

1445066_w2

Το Football Lab Analysis σε συμφωνία με το κορυφαίο site τακτικής Zonal Marking και με την έγκριση του ειδικού στην ανάλυση Michael Cox εξασφάλισε και σας παρουσιάζει για πρώτη φορά στα Ελληνικά τις «Ομάδες της δεκαετίας» (2000–2009).

Η Μίλαν θα μείνει αναμφίβολα στην ιστορία ως μία από τις κλασικότερες ομάδες της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, απλά και μόνο για εκείνους τους ποδοσφαιριστές που τίμησαν την φανέλα της. Στο ρόστερ της διέθετε έναν πραγματικό θρύλο της σύγχρονης εποχής του αθλήματος, τον Πάολο Μαλντίνι, καθώς επίσης και τους Κοστακούρτα, Σταμ, Καφού, Νέστα, Σερζίνιο, Πίρλο, Ρεδόνδο, Ζέεντορφ, Γκατούζο, Μπόμπαν, Κακά, Ρουί Κόστα, Λεονάρντο, Ριβάλντο, Ροναλντίνιο, Σεφτσένκο, Ρονάλντο, Ιντζάγκι, Κρέσπο, Πάτο… περισσότερους δηλαδή ποδοσφαιριστές παγκόσμιας κλάσης από οποιαδήποτε άλλη ομάδα της δεκαετίας.

Η παρουσία τους σε τρεις τελικούς της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης από το 2003 έως και το 2007 συνιστά ένα απίστευτο επίτευγμα, ανεξάρτητα αν η εποχή του Αντσελότι συνοδεύτηκε από την κατάκτηση ενός μόλις πρωταθλήματος, λόγος και για τον οποίο οι «ροσονέρι» βρίσκονται σχετικά χαμηλά σε αυτή τη λίστα.

Το αξιοθαύμαστο για την ομάδα του Μιλάνου ήταν ότι μπορούσε να παραταχθεί με τόσους πολλούς δημιουργικούς μέσους στην αρχική της σύνθεση, χρησιμοποιώντας ως παίκτη-κλειδί για την ανάπτυξη του παιχνιδιού τον Αντρέα Πίρλο. Μέχρι πρότινος δεν είχε δοθεί η δέουσα προσοχή στην αξιοσημείωτη αλλαγή του τρόπου παιχνιδιού του Πίρλο. Στην αρχή του αιώνα, θεωρήθηκε ως ο επόμενος μεγάλος trequartista, ο νέος Ρομπέρτο Μπάτζιο του Ιταλικού ποδοσφαίρου, αφού είχε διαπρέψει στην Εθνική Ιταλίας U21, παίζοντας ακριβώς πίσω από τους επιθετικούς, δημιουργώντας ευκαιρίες και σημειώνοντας τέρματα. Δυστυχώς, η Ίντερ δεν μπόρεσε να του προσφέρει ποιοτικό χρόνο συμμετοχής και έτσι τον παραχώρησε ως δανεικό στην πρώτη του ομάδα τη Μπρέσια, προκειμένου να διδαχτεί από πρώτο χέρι από τον Μπάτζιο, τον μεγάλο διδάσκαλο. Παρόλα αυτά, ο Κάρλο Ματσόνε ήταν αυτός που τελικά αναδόμησε το στυλ παιχνιδιού του Πίρλο, αναπροσαρμόζοντας την αγωνιστική του θέση και τοποθετώντας τον στον αγωνιστικό χώρο ακριβώς μπροστά από την αμυντική γραμμή με σαφείς οδηγίες για τη δημιουργία επικίνδυνων καταστάσεων από τα μετόπισθεν μετά από μεγάλες μεταβιβάσεις υψηλής ακρίβειας.

Η Μίλαν ήταν η ομάδα που αναγνώρισε τότε και με το παραπάνω την αγωνιστική του αξία στο ρόλο του deep lying playmaker, με αποτέλεσμα να τον αγοράσει από την «αιώνια» αντίπαλο για 21 εκ. στερλίνες. Όμως η πρώτη του σεζόν δεν ήταν και τόσο εντυπωσιακή όσο αναμενόταν – με τους «ροσονέρι» να κυμαίνονται για το μεγαλύτερο μέρος του πρωταθλήματος μεταξύ 5ης και 6ης θέσης και με τον Κάρλο Αντσελότι να γνωρίζει πως δεν θα διατηρούσε τη θέση του εάν  ο σύλλογος δεν εξασφαλίσει τη συμμετοχή του στο Champions League της επόμενης περιόδου – αφού το momentum δεν θεωρήθηκε το πλέον κατάλληλο για την εφαρμογή νεωτερισμών από πλευράς τακτικής. Η έμφυτη δημιουργικότητα του Πίρλο εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου πέρασε σε δεύτερη μοίρα για χάρη της εμπειρίας του Ντεμέτριο Αλμπερτίνι, την αξιοπιστία του Μάσιμο Αμπροζίνι, την ανεξάντλητη ενέργεια του Μάσιμο Ντονάτι- ενός ακόμη νεαρού Ιταλού κεντρικού μέσου που είχε αποκτηθεί το 2001 – και την ευχέρεια του Φερνάνδο Ρεδόνδο με τη μπάλα στην κατοχή του μετά από  την επιστροφή του οποίου στην αγωνιστική δράση από τραυματισμό, το μέλλον του Πίρλο δεν διαγραφόταν και τόσο ευοίωνο.

Η αποχώρηση του Αλμπερτίνι το καλοκαίρι του 2002 συνέπεσε με την άφιξη του πρώην συμπαίκτη του Πίρλο, Κλάρενς Ζέεντορφ. Με τον Ρουί Κόστα να κατέχει επίσης θέση βασικού, η Μίλαν διέθετε πλέον δύο εν δυνάμει οργανωτές του παιχνιδιού στην επιθετική ζώνη υποχρεώνοντας τον εκάστοτε αντίπαλο να επενδύει στην αμυντική συνοχή και τη διατήρηση μικρών αποστάσεων μεταξύ των γραμμών. Με την υποστήριξη του ανεξάντλητου σε φυσικές δυνάμεις Τζενάρο Γκατούζο, ο Πίρλο πλέον απολάμβανε απεριόριστη ελευθερία βούλησης δημιουργώντας αλλά ταυτόχρονα διατηρώντας τη θέση του μπροστά από την άμυνα με τη μεσαία γραμμή να έχει να επιδείξει πρωτοφανή πλουραλισμό επιλογών ως προς το στυλ μεταβιβάσεων κατά την εκδήλωση των επιθετικών ενεργειών.

AC_Milan_2003_shevchenko_inzaghi_pirlo_rui_costa_maldini

Η Μίλαν κατέκτησε το Champions League εκείνης της περιόδου, αφού παρουσιάστηκε με συμπαγή αμυντική λειτουργία και σε σχηματισμό 4-3-1-2 με τους δύο επιθετικούς να είναι καθαρά επιφορτισμένοι με το εκτελεστικό κομμάτι, ενώ οι αμυντικοί μέσοι προσέφεραν την αγωνιστική ισορροπία που αναζητούσε ο Κάρλο Αντσελότι.

Κάποιες ομάδες ίσως να επαναπαυόντουσαν στις δάφνες τους, έχοντας κατακτήσει το πρώτο τη τάξει Ευρωπαϊκό τρόπαιο, όμως η ομάδα του Μιλάνου συνέχισε την προσπάθεια για διατήρηση στο πρώτο σκαλί του βάθρου αγοράζοντας ένα νεαρό Βραζιλιάνο με το όνομα Κακά. Επιπλέον, με τον Πίπο Ιντζάγκι να απουσιάζει από την αγωνιστική δράση όντας τραυματίας για τη μεγαλύτερη διάρκεια του πρωταθλήματος, η Μίλαν ανέπτυξε ακόμη περισσότερο αυτή την εμμονή της με τη χρησιμοποίηση δημιουργικών μέσων, παρατάσσοντας συχνά τους Κακά, Ρουί Κόστα, Ζέέντορφ, Πίρλο στο χώρο του κέντρου, με τον Σεφτσένκο ως μοναδικό προωθημένο, να τροφοδοτείται ποικιλοτρόπως και να σκοράρει 24 γκολ στο πρωτάθλημα οδηγώντας στην κατάκτηση του τίτλου για εκείνη τη σεζόν με διαφορά 11 πόντων.

new-milan

Όμως ενώ η μεσαία γραμμή τους προσέφερε εναλλακτικές λύσεις επιθετικά, δεν ήταν λίγες οι φορές που βρισκόταν συχνά εκτεθειμένοι ανασταλτικά. Αυτό συνέβη σε δύο περιπτώσεις σε ευρεία κλίμακα συντελώντας στη δημιουργία των πιο αναπάντεχων ανατροπών στην ιστορία της κορυφαίας Ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης. Το 2004, η Μίλαν έχοντας συντρίψει στην έδρα της την Ντεπορτίβο Λα Λορούνια με σκορ 4-1 για την πρώτη αναμέτρηση των προημιτελικών του Champions League και ενώ φαινομενικά η πρόκριση φάνταζε εύκολη υπόθεση, τελικά αποκλείστηκε αφού υπέστη μια ταπεινωτική ήττα με σκορ 4-0 κατά τον επαναληπτικό του Ριαθόρ. Επιπρόσθετα, τα όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια του ίσως συγκλονιστικότερου τελικού στην ιστορία του Champions League το 2005, ανέδειξαν ακόμη περισσότερο τα ανασταλτικά προβλήματα που αντιμετώπιζε η ομάδα αφού αν και κέρδιζε με σκορ 3-0 κατά την ανάπαυλα δεν κατάφερε να διατηρήσει το πλεονέκτημα μέχρι και το τέλος της αναμέτρησης αποτυγχάνοντας εν τέλει να κατακτήσει το τρόπαιο κατά τη ψυχοφθόρα διαδικασία των πέναλτι.

Milan_2007_kaka_inzaghi_maldini_seedorf_pirlo

Τα παραπάνω γεγονότα ήταν που έπεισαν τον Αντσελότι ότι χρειαζόταν περαιτέρω ενίσχυση του άξονα, με τους Ζέεντορφ και Γκατούζο να βρίσκονται πλέον στη δύση της καριέρας τους, μην μπορώντας να καλύψουν τις ίδιες χιλιομετρικές αποστάσεις όπως προηγουμένως. Για το λόγο αυτό επιστρατεύτηκε ένας επιπρόσθετος ανασταλτικός μέσος, ο Μάσιμο Αμπροζίνι με τον αγωνιστικό ρόλο του Ζέεντορφ να περιορίζεται εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου και τον Κακά να απολαμβάνει την απόλυτη ελευθερία των κινήσεων πίσω και αριστερά από τον μοναδικό προωθημένο. Η συγκριτικά μειωμένη διάθεση για δημιουργικότητα από τη μεσαία γραμμή ισοσταθμίστηκε με τη χρησιμοποίηση δύο επιθετικογενών, ταχύτατων πλάγιων αμυντικών, με αποτέλεσμα η Μίλαν να διατηρηθεί το ίδιο απειλητική επιθετικά, ενώ παράλληλα παρέμενε συμπαγής ανασταλτικά, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στις επιτυχίες κατακτώντας εκ νέου το βαρύτιμο τρόπαιο στον τελικό του 2007 στο Ολυμπιακό Στάδιο.