Ρεάλ Μαδρίτης – Ατλέτικο Μαδρίτης: 1-1 (5-3 πεν.) | Τακτική αλληλεξουδετέρωση με τον τελικό νικητή να κρίνεται στις λεπτομέρειες

2369434_w2

Στην τελευταία πράξη της κορυφαίας Ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης για την τρέχουσα αγωνιστική σεζόν και με φόντο ένα από τα πιο ιστορικά στάδια της Γηραίας Ηπείρου, που δεδομένων των συνθηκών μετατράπηκε σε ποδοσφαιρική σκακιέρα, για χάρη των εκ Μαδρίτης ορμώμενων επίδοξων πρωταθλητών Ευρώπης, η Ρεάλ ήταν αυτή που εν τέλει ευτύχησε να κατακτήσει το βαρύτιμο τρόπαιο.

13321666_1198705676830199_3342319635792675335_n

Μετά από 120 πλήρη αγωνιστικά λεπτά και κατά τη ψυχοφθόρο διαδικασία των πέναλτι μετά την αλληλεξουδετέρωση δυνάμεων κατά τη κανονική διάρκεια της αναμέτρησης, οι «μερένχες» κατάφεραν εν τέλει να επιβληθούν των αν μη τι άλλο αξιόμαχων αντιπάλων τους, αν και οι άσπονδοι συμπολίτες ήταν αυτοί που ενάντια στα προγνωστικά είχαν τόσο τη μερίδα του λέοντος, όσον αφορά τη ποσοστιαία κατοχή μπάλας με 51%,   όσο και τη πρωτοβουλία των κινήσεων κατά τη συνολική εικόνα της αναμέτρησης.

Ρεάλ Μαδρίτης: Εκμετάλλευση της φάσης της μετάβασης από άμυνα σε επίθεση και επιθετική τακτική στατικών φάσεων.

Ο Ζινεντίν Ζιντάν παρέταξε την ομάδα του εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου χρησιμοποιώντας τον αγωνιστικό σχηματισμό του 1-4-3-3 και με τις αριθμητικές σχέσεις για τους δευτεραθλητές Ισπανίας να ανταποκρίνονται σε 2v2 στην αμυντική ζώνη, 3v2 στη ζώνη του κέντρου, 2v2 στις πτέρυγες και 1v2 στην επιθετική ζώνη.

Ο Κέιλορ Νάβας κλήθηκε να υπερασπιστεί την εστία των τυπικά γηπεδούχων, με τους Σέρχιο Ράμος και Πέπε να είναι οι κεντρικοί οπισθοφύλακες, τους Ντάνι Καρβαχάλ και Μαρτσέλο να αγωνίζονται σε θέση δεξιού και αριστερού οπισθοφύλακα αντίστοιχα, τον Κασεμίρο στη θέση του ανασταλτικού μέσου, με τους Τόνι Κρόος και Λούκα Μόντριτς να τον πλαισιώνουν ως κεντρικοί μέσοι, ενώ οι Κριστιάνο Ρονάλντο, Καρίμ Μπενζεμά και Γκάρεθ Μπέηλ από αριστερά προς τα δεξιά κατά σειρά, συμπλήρωναν την πολλά υποσχόμενη επιθετική τριπλέτα των «μερένχες».

Αγωνιστική συμπεριφορά κατά τη φάση της επίθεσης: Οι «μπλάνκος» αναμφισβήτητα είχαν ως στόχο κατά τη φάση αυτή, το συνδυαστικό παιχνίδι με διαγώνιες ως επί το πλείστον μεταβιβάσεις, μετά από αλλαγή της κατεύθυνσης του παιχνιδιού και σε γρήγορο tempo, θέτοντας με τον τρόπο αυτό σε δοκιμασία τις προσαρμογές των αντιπάλων στη μπάλα, με τους εσωτερικούς μέσους σε ρόλο playmaker, να απολαμβάνουν σε αρκετές περιπτώσεις απεριόριστη ελευθερία βούλησης, όσον αφορά τις μεγάλες μεταβιβάσεις στις πλαϊνές ζώνες προς εκπλήρωση πάντα του παραπάνω αγωνιστικού σχεδιασμού.

 Παρομοίως, δεν ήταν λίγες οι φορές εκείνες που παρατηρήθηκαν  προσπάθειες για συνεργασίες “1-2” και “1-3”, με εσωτερική υποστήριξη των πλάγιων επιθετικών Ρονάλντο και Μπέηλ, μετά από εναλλαγές θέσεων, με την τακτική συμπεριφορά αυτών, για την υπερφόρτωση της εκάστοτε πτέρυγας με την ταυτόχρονη εκεί παρουσία και των δύο, αλλά και του Μπενζεμά για τη δημιουργία υπεραριθμιών στις πτέρυγες και τον άξονα, να συμβάλλουν σε κάθε περίπτωση στη δημιουργία τριγωνικών σχέσεων.

Επιπρόσθετα, σε περίπτωση που δεν θα προέκυπτε διάδρομος μεταβίβασης, απέναντι στη προσπάθεια για φραγή της περιοχής από πλευράς των αντιπάλων, υποστηρίχθηκε είτε το παιχνίδι από τις πτέρυγες, με τους πλάγιους αμυντικούς να είναι αυτοί που επιχειρούν χαμηλή ή ψηλή σέντρα μετά από πλευρικό overlap, είτε η διενέργεια σουτ από μακρινή και μέση απόσταση προς επίτευξη τέρματος.

Αγωνιστική συμπεριφορά κατά τη φάση της μετάβασης από επίθεση σε άμυνα: Κατά τη φάση της αρνητικής μετάβασης, οι Μαδριλένοι επέλεξαν να εφαρμόσουν άμεση πίεση στον εκάστοτε κάτοχο της μπάλας, με τον Κασεμίρο να υποβοηθά σε πολλές περιπτώσεις τα μέγιστα για την άμεση επανάκτηση αυτής, ελαχιστοποιώντας έτσι κατά πολύ τις πιθανότητες των αντιπάλων για διενέργεια αντεπιθέσεων σε πρώτο χρόνο.

Αντιθέτως, όταν και όπου αυτό δεν στάθηκε εφικτό είτε αντιμετωπίστηκε πρόωρα με έγκαιρα φάουλ, είτε παρουσιάστηκαν αν μη τι άλλο γρήγορες επιστροφές και δημιουργία μπλοκ – άμυνας μέσων για την αποτελεσματική φραγή της περιοχής ευθύνης.

Αγωνιστική συμπεριφορά κατά τη φάση της άμυνας: Όταν οι τυπικά γηπεδούχοι δεν είχαν τη μπάλα στη κατοχή τους, τότε αυτομάτως ακολουθούσε η μετατροπή του αγωνιστικού τους σχηματισμού, από 1-4-3-3 σε 1-4-5-1, που σε πολλές περιπτώσεις είχε την μορφή του 1-4-4-2, χάρη στην τακτική συμπεριφορά των πλάγιων επιθετικών, με την άμυνα χώρου προσανατολισμένη στη μπάλα να τοποθετείται στο χώρο του κέντρου, επενδύοντας στη συγκέντρωση στον άξονα για την αποτελεσματική φραγή της περιοχής ευθύνης, καθώς επίσης στην αμυντική συνοχή και ισορροπία, οδηγώντας τους αντιπάλους στις πτέρυγες, εκεί όπου η διενέργεια χαμηλής ή ψηλής σέντρας αποτέλεσε εύκολη λεία για τους ικανούς στο ψηλό παιχνίδι, κεντρικούς αμυντικούς.

Σχόλιο: Η άνοδος των γραμμών στην επιθετική ζώνη για την εφαρμογή επιθετικής άμυνας, εκδηλώθηκε  αποκλειστικά και μόνο κατά το 1ο ημίχρονο, όταν και όπου αυτό κρίθηκε εφικτό και επομένως σκόπιμο, με την συντηρητική προσέγγιση του 2ου  ημιχρόνου, έχοντας προηγηθεί στο σκορ, να υπαγορεύει την υποχώρηση των γραμμών στην αμυντική ζώνη, εκχωρώντας την πρωτοβουλία των κινήσεων στον αντίπαλο και με δέκα ποδοσφαιριστές πίσω από τη μπάλα, προς εκμετάλλευση πάντα των διαθέσιμων κενών χώρων.  

Αγωνιστική συμπεριφορά κατά τη φάση της μετάβασης από άμυνα σε επίθεση: Κατά τη φάση της θετικής μετάβασης, διαπιστώθηκε προσπάθεια εκμετάλλευσης των διαθέσιμων κενών χώρων, με την πρώτη μεταβίβαση να κατευθύνεται προς τους εκτελούντες χρέη playmaker, Τόνι Κρόος και Λούκα Μόντριτς και τη δεύτερη μεταβίβαση να στοχεύει την επιθετική τριπλέτα, με τους Καρίμ Μπενζεμά, Κριστιάνο Ρονάλντο και Γκάρεθ Μπέηλ κυρίως να εκμεταλλεύονται την ποδοσφαιρική τους ταχύτητα, καθώς επίσης και την απαράμιλλη ικανότητα τους στο 1v1,  για την γρήγορη ολοκλήρωση της μετάβασης κατά την εναλλαγή κατάστασης και κατ’ επέκταση την επίτευξη  τέρματος.

a

Ατλέτικο Μαδρίτης: Διάσπαση από τα άκρα με εκατέρωθεν πλευρικά υποστηρικτικά overlap και αλλαγές κατεύθυνσης τους παιχνιδιού.

Ο Ντιέγκο Σιμεόνε παρέταξε την ομάδα του εντός του ποδοσφαιρικού τερέν χρησιμοποιώντας την αγωνιστική διάταξη του 1-4-4-2 και με τις αριθμητικές σχέσεις για τους φιναλίστ του θεσμού τη σεζόν 2013/14 να ανταποκρίνονται σε 2v1 στην αμυντική ζώνη, 2v3 στη ζώνη του κέντρου, 2v2 στις πτέρυγες και 2v2 στην επιθετική ζώνη.

Ο Γιαν Όμπλακ κλήθηκε να υπερασπιστεί την εστία των τυπικά φιλοξενουμένων, με τους Ντιέγκο Γκοντίν και Στέφαν Σάβιτς να είναι οι κεντρικοί οπισθοφύλακες, τους Χουάνφραν και Φιλίπε Λουίς να αγωνίζονται σε θέση δεξιού και αριστερού οπισθοφύλακα αντίστοιχα, με τους Αουγκούστο Φερνάντεζ και Γκάμπι ως κεντρικούς μέσους, τους Σαούλ Νίγκεθ και Κόκε εκατέρωθεν σε θέση έξω δεξιά και έξω αριστερά με αντίθετα πόδια, ενώ το επιθετικό δίδυμο αποτελούνταν από τους Αντουάν Γκριεζμάν και Φερνάντο Τόρες.

Αγωνιστική συμπεριφορά κατά τη φάση της επίθεσης: Οι «ροχιμπλάνκος» είχαν ως πρωταρχικό στόχο κατά τη φάση αυτή, το παιχνίδι από τα πλάγια μετά από εκατέρωθεν πλευρικά υποστηρικτικά overlap των πλάγιων μπακ και χαμηλές ή ψηλές σέντρες, μετά από συχνές αλλαγές κατεύθυνσης του παιχνιδιού με μικρές ή μεγάλες μεταβιβάσεις και δευτερευόντως τη διενέργεια σουτ από μέση και μακρινή απόσταση, ύστερα πάντα από πρωτοβουλίες του Γκάμπι – εκτελούντα χρέη playmaker γαρ – για την καλύτερη δυνατή προώθηση του παιχνιδιού, και τον Γκριεζμάν βάση τακτικής συμπεριφοράς να υποβοηθά τα μέγιστα στη δημιουργία  αριθμητικών υπεροχών στις πτέρυγες και στον άξονα.

Σχόλιο: Κατά την έναρξη του 2ου ημιχρόνου και την είσοδο του Γιανίκ Καρασκό στο ματς, ακολούθησε κατευθείαν η μετατροπή του σχηματισμού σε 1-4-2-1-3, με την προτιμώμενη ανάπτυξη να συντελείται από την αριστερή πτέρυγα προς εκμετάλλευση της ικανότητας στο 1v1 με χρήση ντρίμπλας του Βέλγου διεθνή, πάντα μετά από συνδυαστικό παιχνίδι και αλλαγές κατεύθυνσης με εσωτερική υποστήριξη αυτού και του Γκριεζμάν.

Αγωνιστική συμπεριφορά κατά τη φάση της μετάβασης από επίθεση σε άμυνα: Κατά τη φάση της αρνητικής μετάβασης, οι «κολτσονέρος» επέλεξαν να εφαρμόσουν άμεση πίεση στον εκάστοτε κάτοχο της μπάλας, ενώ όταν και όπου αυτό δεν στάθηκε εφικτό επιχειρήθηκαν έγκαιρά φάουλ, έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί πρόωρα.

Αν και έγινε προσπάθεια για να υπάρξουν γρήγορες επιστροφές και δημιουργία μπλοκ – άμυνας μέσων, για την αποτελεσματική φραγή της περιοχής ευθύνης, αυτό δεν κατέστη εφικτό σε όλες τις περιπτώσεις, λόγω της ικανότητας των Ρονάλντο και Μπέηλ κυρίως στο 1v1, με την επίτευξη τέρματος ωστόσο, να μην επιτυγχάνεται από τους τυπικά γηπεδούχους, είτε λόγω δικής τους «φλυαρίας», είτε λόγω των κομβικής σημασίας επεμβάσεων του Ομπλάκ.

Αγωνιστική συμπεριφορά κατά τη φάση της άμυνας: Όταν οι τυπικά φιλοξενούμενοι δεν είχαν τη μπάλα στη κατοχή τους, η άμυνα χώρου προσανατολισμένη στη μπάλα που επέλεξαν να εφαρμόσουν ήταν τοποθετημένη στο χώρο του κέντρου, επενδύοντας στη συγκέντρωση στον άξονα, για την αποτελεσματική φραγή της κεντρικής ζώνης, και την αλυσιδωτή αντίδραση για τη διατήρηση της αμυντικής συνοχής, οδηγώντας τους αντιπάλους στις πτέρυγες, με στόχο την παγίδα κατά την εφαρμογή πίεσης μετά την εκεί δημιουργία αμυντικών τριγώνων.

Η εφαρμογή πίεσης στην επιθετική ζώνη ήταν αισθητή όταν και όποτε αυτή ήταν εφικτή, μόνο κατά το πρώτο εικοσάλεπτο, όπου και παρατηρήθηκαν συχνές μεγάλες μεταβιβάσεις από τους κεντρικούς αμυντικούς των αντιπάλων, κατά το πρώτο στάδιο της φάσης της επίθεσης, κάτι που από εκεί και έπειτα παρατηρήθηκε πάλι στο 2ο ημίχρονο.

Σχόλιο: Αξίζει να σημειωθεί πως σε καμία περίπτωση δεν κατέστη δυνατή, η αποφυγή της απερίσκεπτης παραχώρησης στατικών φάσεων, πλησίον της περιοχής ευθύνης, υπέρ οτυ αντιπάλου, κάτι που ομολογουμένως είχε στοιχίσει και στην πρώτη έκδοση των τελικών, ανάμεσα σε Ρεάλ και Ατλέτικο, απ’ όπου άλλωστε προήλθε και η κατοχύρωση τέρματος από πλευράς «μερένχες» ως προϊόν κακού συγχρονισμού κατά την εφαρμογή πίεσης στις πλάγιες ζώνες, με στόχο την παγίδα και την ανάκτηση της μπάλας.

 Αγωνιστική συμπεριφορά κατά τη φάση της μετάβασης από άμυνα σε επίθεση: Κατά τη φάση της θετικής μετάβασης, επισημάνθηκε προσπάθεια για την γρήγορη ολοκλήρωση της μετάβασης κατά την εναλλαγή κατάστασης, και την επίτευξη  τέρματος τόσο με εκμετάλλευση των διαθέσιμων κενών χώρων, όσο και με άμεσο παιχνίδι με την πρώτη μεταβίβαση να έχει αποδέκτη τον εκτελούντα χρέη playmaker Γκάμπι και τη δεύτερη μεταβίβαση να στοχεύει το επιθετικό δίδυμο των Τόρες και Γκριεζμάν.

Σε περίπτωση που υπήρχε η δυνατότητα για μεγάλη μεταβίβαση ακριβείας, ως προς τους παίκτες στόχους, τότε συνέβαινε απευθείας ότι περιγράφεται κατά τη δεύτερη περίπτωση.

Ωστόσο, δεν ήταν λίγες οι φορές εκείνες που εξαιτίας της ορθής αγωνιστικής συμπεριφοράς των αντιπάλων, αντιστρόφως κατά τη φάση της μετάβασης από επίθεση σε άμυνα, οι τυπικά φιλοξενούμενοι περιορίστηκαν στη διασφάλιση της κατοχής μπάλας και τη διατήρηση αυτής.

Σχόλιο: Είναι γεγονός, πως ο Ζινεντίν Ζιντάν κατάφερε να απενεργοποιήσει το σημαντικότερο όπλο των αντιπάλων του, χάρη στη τακτική συμπεριφορά της ομάδας του, κατά τη φάση της μετάβασης από επίθεση σε άμυνα και τον κομβικής σημασίας ρόλο του Κασεμίρο, καθώς επίσης και με την συντηρητική προσέγγιση που επέλεξε να ακολουθήσει στο δεύτερο ημίχρονο και αφού προηγουμένως  είχε προηγηθεί στο σκορ.

Δεν είναι το ίδιο βέβαιο όμως, πως το τελικό αποτέλεσμα θα τον δικαίωνε εξίσου, αν η «Ατλέτι» διέθετε στο ρόστερ της έναν αποτελεσματικότερο φορ περιοχής, με τις τελικές ενέργειες να εκδηλώνονται στατιστικά στο 38% εκτός περιοχής, στο 48% εντός της μεγάλης περιοχής και κατά 14% εντός της μικρής περιοχής.

γ

 Σύνοψη.

Ανακεφαλαιώνοντας, παρακολουθήσαμε έναν ισορροπημένο τελικό με την κάθε ομάδα να υπερτερεί αγωνιστικά για ένα ημίχρονο.

Ειδικότερά, η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν αυτή που είχε την υπεροχή στο 1ο ημίχρονο, χάρη στο πλάνο παιχνιδιού που ακολουθήθηκε από πλευράς Ζιζού, με την Ατλέτικο Μαδρίτης την ίδια χρονική στιγμή να αδυνατεί να εφαρμόσει την απαιτούμενη αμυντική συνοχή, με αλυσιδωτή αντίδραση και συγχρονισμό για την πολυπόθητη διαγώνια κάλυψη, με τους κεντρικούς επιθετικούς να μην επιχειρούν να μπλοκάρουν σε καμία περίπτωση, την μεταβίβαση προς τα πίσω των αντιπάλων, με στόχο την αλλαγή της κατεύθυνσης του παιχνιδιού.

Επιπρόσθετα, ακόμη και όταν οι δύο φορές φιναλίστ του θεσμού, κατά τα τελευταία τρία έτη ανέλαβαν την πρωτοβουλία των κινήσεων, αφού οι πολυδιαφημισμένοι αντίπαλοι τους είχαν προηγηθεί στο σκορ, ήταν τόσο εμφανής η έλλειψη δημιουργικότητας και γρήγορης σκέψης από τη μέση και μπροστά, αφού οδηγήθηκαν σε αν μη τι άλλο, προβλέψιμες ενέργειες με εξαίρεση το 2ο ημίχρονο, όπου οι τακτικές διορθώσεις του «Τσόλο» Σιμεόνε τους έφεραν σε θέση ισχύος.

Στη συνέχεια της αναμέτρησης, έμελλε να λάβουν χώρα οι στιγμές εκείνες, οι οποίες επρόκειτο να στιγματίσουν, τον τελικό του Μιλάνου, στη μνήμη των απανταχού ποδοσφαιρόφιλών, με την αποτυχημένη εκτέλεση πέναλτι του Αντουάν Γκριεζμάν, τις χαμένες ευκαιρίες των Μαντριτίστας κατά το θετικό transition, αλλά και την προβληματική ανασταλτική λειτουργία αυτών γενικότερα και του Ντανίλο ειδικότερα, στη φάση επίτευξης τέρματος από μεριάς Καρασκό, να οδηγούν τον τελικό σε παράταση.

Κατά τη διάρκεια της παράτασης, και πάλι οι δύο διεκδικητές του τίτλου μοιράστηκαν από ένα ημίχρονο, με την κούραση και τα νεύρα ωστόσο να κυριαρχούν, οδηγώντας μοιραία την αναμέτρηση για την τελική έκβαση αυτής, στη διαδικασία των πέναλτι.

Καταγραφή

Εκεί, το momentum και η μειωμένη απόδοση του Γιαν Ομπλάκ, ανέδειξαν τελικούς νικητές για ενδέκατη φορά στη λαμπρή τους ιστορία τους «μερένχες», με το τελικό αποτέλεσμα από τη μια να επιβραβεύει την «αναδόμηση του οικοδομήματος» της Ρεάλ Μαδρίτης, από πλευράς Ζινεντίν Ζιντάν – ίσως και προϊόν μελέτης της ομάδας που είχε δημιουργήσει ο Κάρλο Αντσελότι αφού, οι ομοιότητες είναι εμφανείς, επισημαίνοντας ταυτόχρονα για πολλοστή φορά, τη σημασία της ανάλυσης στο σύγχρονο ποδόσφαιρο –  και από την άλλη να υπογραμμίζει, την ανάγκη για εξέλιξη, ως προς την αγωνιστική φιλοσοφία των «ροχιμπλάνκος» έτσι ώστε, να πραγματοποιηθεί σύντομα το πολυπόθητο βήμα για την κατάκτηση της Ευρωπαϊκής κορυφής σε διασυλλογικό επίπεδο.

Του Παναγιώτη Παλιούρα